Hayat tasarımı nasıl oluyor?

Hıdırellez'de para dileyen kızlar

Hayatınızı dolu dolu yaşıyorsunuz. İstediğiniz noktadasınız ve mutlu bir şekilde sürekli kendiniz geliştiriyorsunuz. Sadece sevdiğiniz işleri yapıyor ve tüm işlerinize yeterli zamanı ayırıyorsunuz. Bunları başarabiliyorsanız tebrikler, hayatınızı çok güzel tasarlamışsınız demektir. Bizimle de paylaşırsanız çok seviniriz.

Ben henüz bu saydıklarımın %30′una bile erişmiş değilim. Sanki hiç bir şeye yetişemiyorum. yapmak istediğim binlerce şey var ama para mı kazanayım, sevdiğim şeyleri mi yapayım yoksa zamanımı ailemle mi geçireyim bilmiyorum. Bunların arasından hepimiz için en önemli olan hayatımızı sürdürmek için yeterli parayı kazanmak. Bu noktada da sevdiğimiz işi yaparak para kazanmak gibi bir hedef çıkıyor ortaya – hedefle beraber de bir sürü korku – . Peki hepimiz bu hedefin ne olduğunu bulabildik mi?

Yetenekli olduğumuz alanda mı, yoksa bize yetenekli olduğumuz söylenen alanda mı çalışmalıyız yoksa sadece sevdiğimiz işi mi yapmalıyız?

Hiç kimsenin geleceği görme gibi bir yetisi olmadığına göre hepimizin oturup ciddi bir şekilde kendi hayatımızı tasarlamamız lazım.

Kendim için aldığım notlardan bir kaç başlık çıkarttım. Bunlar bizi sevdiğimiz işi yapmaya götürecek adımlar. Her bir adımı da ilerleyen günlerde okuduğum diğer yazarlardan da örnekler vererek tek tek ele alacağım.

Sevdiğiniz işi yapmayı başarmak için geçilen yollar:

1 – Doğru hedefi bulma: Her başlangıç zordur. Bunun zorluğu da öncelikle hedefi doğru belirlemek. Ama hedefinizi buldunuz mu ve içinize sindi mi de gözünüz başka hiç bir şeyi görmüyor.  Bu konuda yaptığım özel bir çalışmayi sizlerle paylaşacağım.

2 – Başarma arzusu / Motivasyon: Hedefi belirledikten sonra, dikkatimizin dağılmaması, hedefimizin yerini günlük işlerin almaması için gerekenler. Burada Zen Alışkanlıkları’ndan yararlanabiliriz.

3 – Korkuyu yenme: Bu madde için kötü bir haberim var. Korku hiç bir zaman tamamen yenilemiyor. İnsanın ve tüm canlıların hayatta kalma içgüdüsü korku olduğundan, ben korkmuyorum diyen yalan söyler. Asıl önemli olan korkuya rağmen yaptığınız işe devam etmek. En azından korkuyu hafifletmek için bazı yöntemler var.

4 – Harekete Geçme: Burada önemli olan işleri planlamak. Hatta planlamaktanda önemlisi işleri bitirebilme yetisini kazanmak. Bu başlığın alt maddeleri şöyle sıralanabilir:

• Araştırma
• Öncelikleri bulma / belirleme
• Organizasyon / planlama
• Aynı işi yapan ve başarılı olmuş insanlarla temasa geçme

4 – Yapmaya devam etme: Hedefi belirlediniz, işe koyuldunuz, yeterince motivasyona da sahipsiniz. Şimdilik. Peki altı ay sonra da aynı motivasyonu koruyacağınızdan emin misiniz?  Yoksa amaaan benden bir şey olmaz bu saatten sonra mı diyeceksiniz? Bu maddeyi detaylı incelediğimizde en sevdiğiniz işi yapma hedefinize giderken Zen Alışkanlıkları’ndan yardım alabiliriz.

İlk madde olan “Doğru Hedefi Bulma” konusunda söylenecek çok şey var. Yine de siz hedefinizi bulduysanız bizimle paylaşmayı ihmal etmeyin.

Son not: Hayat tasarımı bu maddelerle sınırlı değil. Bu maddeler başta da söylediğim gibi hayatımızda oldukça fazla yer tutan “Mutlu olmak için hagi işi yapmalıyım?” sorusuyla ilgili.  Halbuki hayat tasarımı tamlaması hayatınızın tüm parçalarını kapsar. Nerede yaşamak istiyorsunuz? Çevrenizde kimler olmalı? Ama endişelenmeyin ilk madde ile ilgili yapacağımız çalışmada bu sorulara da ayrıntılı olarak değineceğiz.

Yaratmak için önce bitirin

İnsanın bir şeyler yaratabilmesi için hep kafasındakileri temizlemesi gerektiğine inanırım. Geçen hafta içinde Çağdaş bana sordu: Hiç kötü söz sarfetmesem, hep iyi ve olumlu şeyler konuşsam acaba isteklerime ulaşabilir miyim? Ben “olabilir, ama hemen bir hafta içinde değişim bekleme” dedim. Hep olumlu düşünmek ve konuşmak gerçekten insanın içini boşaltıyor. Son zamanlarda kötü düşüncelerimin yerine bilerek iyileri koyduğumda, aklıma çok güzel fikirler geldiğini keşfettim.

Bu konuşmadan hemen sonra takip ettiğim bloglardan birinde Çağdaş’ın sorusuna birebir yanıt olacak bir yazı yayınlandı. Ben de üşenmedim o yazıyı türkçeye çevirdim. Yazarı ve orjinal yazının olduğu linki aşağıda bulabilirsiniz.

——————– Tina Su’nun yazısı başlangıç ———————————-

Blog: Think Simple Now
Yazar: Tina Su
Yazının orjinali de şurada: How to quiet your life

Hayatınızı nasıl sakinleştirirsiniz?

Derin bir iç temizlik için 4 basit kural

İçimizde meydana gelen dağınıklığı temizlemenin bir yolu da zihin bahçemizi kontrol altında tutmaktır. İç dünyamıza nelerin girebileceğine dair bir bilinçlilik yaratmaya kendi kelimelerimizle, düşüncelerimizle ve niyetlerimizde başlamak. Farkında olmayabilirsiniz ama dedikodu yapmak, diğer insanlar hakkında kötü konuşmak, insanları yargılamak, hatalarını bulmak için çok fazla enerji harcıyoruz ve kıskançlık, suçluluk veya korku gibi negatif duygularla yaşarken ve gerçekte ne hissettiğimiz hakkında bahaneler üretirken kendimizi tüketiyoruz.
Bütün bunların bu şekilde açıklanmasının gerçekten kötü ve abartılı geldiğini biliyorum. Fakat kendimizi, düşüncelerimizi ve kelimelerimizi dürüstçe gözlemlediğimizde, her gün belli zamanlarda bu şeylerin bir kaçını, bilerek veya bilmeyerek, yaptığımızı görebiliriz.

Kimseyi parmakla işaret etmiyorum, sadece kendi adıma konuşabilirim ve bunun doğru olduğunu teyid edebilirim. Bazen “şiddet” bilinçli olarak gerçekleşiyor; bir restoranda garson hakkında olumsuz bir yargıda bulunmak veya telefondaki müşteri hizmetleri görevlisine kızmak ve kötü sözler sarf etmek veya hayır demek yerine bir bahane bulup küçük bir yalan söylemek gibi.

Aklımızdan bu düşünceleri geçirmenin veya bu kelimeleri söylemenin bizi kötü insanlar yaptığından değil. Sadece bu şeyler iç dünyamızda gereksiz dağınıklıklar olarak yer alıyor ve iç durumumuzun iyiliğine hiç bir katkıları yok.

Aşağıdaki basit fakat inanılmaz etkili tekniği, ruhsal bir danışman ve Paramahamsa Nithyananda (Swamiji)’nın doğrudan havarisi olan Swami Nithya Bhaktananda‘dan öğrenmiştim.

İç temizliğiniz için şu dört kuralı izleyin:

1. Kastettiğinizi söyleyin, söylediğinizi kastedin

2. Herkese söyleyemeyecekseniz kimseye söylemeyin.

3. Dışınızdan söyleyemeyecekseniz içinizden de söylemeyin

4. Doğru, faydalı veya nazik bir şey söylemedikçe hiç bir şey söylemeyin.
Tüm kuralları detaylı olarak açıklayacağım:

1. Kastettiğinizi söyleyin, söylediğinizi kastedin

Bölüm A: Kastettiğinizi söyleyin

Hiç kendinizi potansiyel rahatsızlık verici bir durumdan kurtarmak için bahaneler üretirken buldunuz mu?
Örneğin, arkadaşınız sizi sosyal bir aktiviteye çağırıyor. Gitmek istemiyorsunuz, ama “Yetişemem” veya “İşim var” diye bir bahane uyduruyorsunuz, muhtemelen bir şeyden, birinden veya bir aktiviteden sessizce kurtulmak amacındasınız.
Başka bir örnek: birisi sizden yapmak istemediğiniz bir iyilik istiyor, ancak siz bu isteği geri çevirirken suçluluk duyduğunuz için ya o kişiyle karşılaşmamaya çalışıyorsunuz (e-maillerine ve telefonlarına cevap vermiyorsunuz) ya da gerçekte doğru olmayan bir bahane üretiyorsunuz (Şehir dışındayım gibi. )

Bahanenizde söylediğiniz gibi bir şeyi yapamayacağınızdan değil. Gerçekte bir şey yapmamayı seçiyorsunuz ve bir bahane yaratmak veya ondan kaçmak içinizde bir karışma başlatıyor ve bu durumun sürdürülmesi de bir enerji harcatıyor. Sakinlik ve huzur yerine şimdi bu küçük ve geçmesi zaman alan “yalan”a tutunuyorsunuz ve onu düşünüyorsunuz.

Bir şey söylemek üzere olduğunuzda, tamamen doğruyu söyleyeceğinize veya gerçekten ne demek istediğinize dair bilinçli bir karar verin. Mutlak doğrunun kaba veya incitici olmasına gerek yok, bunu şevkatli ve inandırıcı fakat kesin bir şekilde de yapabilirsiniz. Söylediğinizi sahiplendiğiniz zaman, duyduklarından hoşlanmasalar da kimse karşı çıkamaz, çünkü siz doğruyu söylüyorsunuz ve kastettiğiniz de tam olarak o.

Bölüm B: Söylediğinizi kastedin

Bazen zorunluluk gereği veya alışkanlıktan yapmaya niyetimiz olmayan veya söylemek istemediğimiz şeyler söyleriz. Örneğin telefonu kapatırken anne-babamıza veya bizim için önemli kişilere “seni seviyorum” deriz, gerçekten söylemek istediğimizden değil, daha çok alışkanlıktan. Kelimeler otomatik olarak ağzımızdan çıkar ve zamanla gerçek anlamlarını kaybetmeye başlar.

Diğer bir örnekte, “Seni ararım”, “kısa zamanda görüşelim” veya “Seni yarın arayacağım“ deriz. Ya da bir arkadaşımızdan ayrılırken söylediğimizi yapmak gibi bir niyetimiz olmamasına rağmen ona yardım teklif ederiz, bunu söyleriz çünkü kolaydır ve karşıdaki insanı iyi hissettirir.

Bu günlük yorumların zararsız olduğunu düşünebiliriz ama içerlerde bir yerde doğru olmadığını biliriz. Bunlar giderek içselleştirdiğimiz küçük yalanlar haline gelir ve zaman içinde sizi bu andan uzaklaştıran vicdan azabı olurlar.

Söylediğiniz herşeyi gerçekten kastedeceğinize ve yapamayacağınız, yapmayacağınız boş sözler vermeyeceğinize dair kendinize söz verin.

2. Herkese söyleyemeyecekseniz kimseye söylemeyin.

Kabul etsek de etmesek de bir çoğumuz (ben dahil) dedikodudan hoşlanıyoruz. Ayrıca başkalarının hatalarını görmekte ve sonra bunlar hakkında dostlarımızla konuşmakta oldukça hızlıyız. Veya bir başkasının talihsizliğini görüp hemen birisine söylemek isteriz.

Eminim siz de kendi hayatınızdan bu tip bir çok örnek bulabilirsiniz. Fakat yazının gidişatına uygun bir örnek vermek gerekirse: İşyerinde Jenny duygusal bir nöbet geçirdi ve bir çalışana bağırdı. Eve gittiğimizde hemen eşimize bu dramı anlattık.

Başka bir örnek: Pat işinden çıkartıldı, bunu duyduğumuzda en iyi arkadaşımız Jane’e anlatmak için telefon ettik veya mesaj çektik, hatta sevmediğimiz biri olduğu için Pat ile dalga geçtik.

İki örnekte de aynı şeyleri herkese, özellikle Jenny ve Pat’a tekrarlayamayız. Ve bu şeyleri söylerken ve söyledikten sonra iç dünyamızı gerçek bir şekilde incelersek, midemizin pek iyi olmadığını hissederiz.

Böyle bir sohbeti bilinçli olarak gözlemlersek, ruhumuzu besleyen hiç bir şey yapmadığımızı öğrenebiliriz. Tüm yaptığımız dramı yaymak ve negatif enerji yaymak ve içi dünyamızı kirleten bir içi çatışma yaratmak oldu.

Herkese ve bütün dünyaya açıklayamayacağınız şeyleri bir kişiye de söylemeyeceğiniz konusunda kendinize söz verin. Dramın ve kötü enerjinin yayılmasını durdurmak için söz verin.

3. Dışınızdan söyleyemeyecekseniz içinizden de söylemeyin.

Çoğumuz kendimizi çok fazla eleştiririz. Aklımızın mahremiyetinden dolayı kendimize ne söylediğimizi dünyaya söylemeyeceğimiz için olumsuz kişisel konuşmalardan, düşük kendine güvenden ve endişelerden sadece kendimizin etkilendiğini sanırız.

Bir şey mükemmel gitmeyince ilk kendimizi suçlarız, yanlışlarımızı, neyi mükemmel yapmadığımızı, neyi gözden kaçırdığımızı eleştiririz.

Hepimizin iç konuşması vardır, ama problem iç konuşmalarımıza inanmaya başladığımızda çıkar ve kendimiz hakkında yanlış inançlar doğar. Bu yanlış inançlar, onları unutmadığımız sürece ruhumuz ve sağlığımız için zararlıdır.

Bir dahaki sefere kafanızın içindeki ses “Ben aptalım” veya “Yeterince iyi değilim” veya “Başarısızım” veya diğer kendi kendini baltalayıcı düşünceleri dile getirirse, bunun kendiniz olmadığını bilin. Sesli olarak “Bu ben değilim! Bu doğru değil!” deyin ve hatta bu düşünceye aşağıdakini söyleyin,
“Bugünden sonra seni gönderiyorum, çünkü artık sen bana hizmet etmiyorsun. Seni ifşa ediyorum, çünkü gerçek değilsin! Bugünden itibaren kendimi senden kurtarıyorum”.

İç temizliğinin üçüncü temel önermesi şudur: insanlara (herhangi birine) yüksek sesle söyleyemeyeceğiniz herhangi bir düşünceyi kafanızın içinde tutmaya uğraşmayın. İç dünyanızı temiz tutun.

4. Doğru, faydalı ve nazik bir şey söylemedikçe hiç bir şey söylemeyin.

Bazı insanların öyle çok iç konuşması vardır ki bunlar dışarı gereksiz konuşmalar olarak taşar.

Otobüslerde konuşan veya su sebilinin yanında küçük sohbetler yapan insanları gözlemleyin. Söyledikleri faydalı ve gerçekten ilginç şeyleri gözlemler ve sayarsanız, sayı oldukça düşük çıkacaktır.

Bu sadece insanın çevresindekilerin dikkatini dağıtmaz, aynı zamanda bu kişi konuşması sırasında çok fazla miktarda enerji harcar. Gelişigüzel bir şey hakkında uzun süre konuştuğunuz son seferi hatırlayın, sonrasında ne kadar tükenmiş hissetmiştiniz. Artı ne kadar çok gereksiz şey söylersek, kafamıza o kadar gereksiz şey sokmuş oluruz.

Eğer sizi tarif ettiysem, cesaretiniz kırılmasın. Ben de bunu yapmıştım ve daha sessiz olmanın mümkün olduğuna dair bahse girebilirim.

Bazı insanlar hiç konuşmadıkları veya okumadıkları veya bilgisayar kullanmadıkları izin günleri alıyor. Böyle bir günün sonunda içlerinde fokurdayan muazzam bir huzur, boşluk ve enerji hissiyle doluyorlar.

Ne söylediğiniz hakkında bilinçli olun ve sadece aşağıdaklerden herhangi biri doğru olduğunda konuşun:

Söylediklerim…

• Kendime doğru geliyor mu? Kalbimden gelen özgün bir açıklama mı?
• Birisi veya bir durum için faydalı ya da yardımcı mı?
• Kibar ve şevkatli mi? İltifat veya yardım teklifi gibi bir şey mi?

Son kelimeler

Bu yazı birinin bana bir kaç ay önce verdiği 4 basit cümleden doğdu. Kendi hayatımda denedikten sonra şu sonuca vardım ki bu 4 satırlık rehberliği 21 gün denerseniz gürültüden sakinliğe, kaostan berraklığa doğru güzel bir iç değişim geçireceksiniz.

Önce zor gelebilir ama sürekli ve bilinçli olarak 3 gün uyguladıktan sonra çok daha kolay gelecek. Sonra 7 güne ve 21 güne çıkartın. Kuralları atlarsanız da lütfen kendinize kızmayın, olabilir, unutun.

Bir süre sonra iç dünyanız değiştikçe dış dünyanızın da nasıl değiştiğini gözlemleyin. Lütfen buraya geri gelin ve bizimle paylaşın.

—————– Tina Su’nun yazısı son ——————————

Bence uygulamaya değer bir egzersiz. Kaybedecek bir şey yok. Yeni bir şeyler yaratmak için önce huzursuzluğu bitirmek gerekiyor.

Sizde bu dört cümleyi Tina’nın yaptığı gibi alt alta yazıp cüzdanınızda taşıyabilir ya da çalışma masanıza koyabilirsiniz. Ben işyerimdeki ekrana yapıştırdım. Yanıma konuşmak için biri geldiğinde hemen gözümü bu cümlelerin üzerinde gezdiriyorum.

Bir hedefe yönelince neler oluyor?

Anladım ki ben daha önce hayatımda hiç gerçek bir hedef için çalışmamışım. Ancak şimdi bir hedefe yönelince neler olduğunu çok iyi anlıyorum. İşin ilginci hedefi belirlediğim zaman ile şu an arasında yaptığım şeyleri çok planlı bir şekilde yapmadım. Buradaki püf noktası sanırım belli bir hedef belirlemiş olmak. Aklınızda sürekli o hedefi tutarak bir sürü kaynağa ulaşabiliyorsunuz.

Burada şu noktanın altını tekrar çizmek istiyorum: En başta da söylediğim gibi bunları yazarken öğüt vermiyorum. Şöyle yaparsanız böyle olur, bunu yapın kazanın, kişisel gelişim için şu şarttır gibi reçetelerim yok. Ben kendi hikayemi yazıyorum. Henüz de tamamlanmış değil, bu yüzden hep beraber göreceğiz. Şimdilik garantileyebileceğim tek şey, hedefinizi belirlediğinizde içinizde inanılmaz bir enerji oluyor. Bu da sanırım sadece ve sadece kendi istediğiniz şeyi yapacak olmanın verdiği mutluluk düşüncesiyle alakalı.

Özet olarak şöyle bir aydınlanma yaşadım. Ayrıntılarını zaman içinde anlatacağım.

- İlk önce başarı kavramımı değiştirdim.Başarıyı başkalarına göre değili kendi isteklerime göre tekrar tanımladım. Bu tanım şurada okuyabilirsiniz.

- Dış görünüş olarak sakin bir insandım, iç sesimi de nispeten daha az konuşur hale getirdim.

- İlgi alanlarımı belirledim. Ne yapabileceğimden ve neyi yapmaktan zevk alacağımı buldum.

- Özgeçmişimi bir profesyonele gönderdim ve düzenlettirdim. İyi seviyede olan İngizlicemi daha da geliştirmek için özel ders almaya başladım.

- Kendi kurduğum şirketin tekrar aktif duruma geçmesi için planlar ve stratejiler geliştirdim.

- Çok fazla kitap okudum, yoga yaptım, sigarayı bıraktım, kendime sağlıklı bir yemek listesi oluşturdum. Bunlar hedefle doğrudan ilgili değil ama içinizde o heyecan olunca tüm hayatınızı mükemmel hale getirmek için çok fazla enerji yüklü oluyorsunuz.

Bunlara ek olarak Güney Afrika’yı ve Cape Town’u olabildiğince çok araştırdım. Twitter’da ve Xing’de bağlantılar edindim, amacımı söyledim, göçmenlik hizmeti veren ajanslarla görüştüm, iş sitelerine kayıt oldum, emlak fiyatlarını araştırdım. Henüz tam bir yazılı plan yapmış olmasam da en azında nereden neyi bulacağımı, sorularımı kime soracağımı biliyorum.

Ofis hayatımı sonlandırma hikayem

Ofis hayatını sonlandırmak, hayattaki koşuşturmaya son vermek anlamına geliyor.

Ofisteki hayatımı bitirmeye nasıl karar verdiğimi düşündüm ve bena bu kararı aldıran önemli olayları küçük defterime başlıklar halinde listeledim.  Aslında bu durumun kökenleri daha da gerilerde yatsa da, ben o kadar geriye gitmeden, son bir – iki yılda benim hayatımı etkilemiş olay ve kişileri sizinle paylaşmak istiyorum.  Belki sizin yolunuzun bu listeyle kesişme noktası burasıdır.

İlk maddeler biraz anlamsız gelebilir ama son noktada her şey yerli yerine oturacak.

1- Çağdaş’ın hayvanları çok sevmesi. Çağdaş’ın – yani benim kocamın  – hayvanlarla arası çok iyi. Hep bir hayvanat bahçesinde çalışmak veya bir at çiftliği sahibi olmak ister. Yanlızken veya ben başka bir şey izlemiyorken sürekli dicsovery, animal planet, national geographic izler ve dünyadaki hemen hemen tüm hayvanlar hakkında bilgisi vardır.

2- Evlenmeden önceki kararımız Avustralya’ya taşınmaktı. Başvurulara tam başlayacaktık ki, burayı terketmeden önce bir kez daha denemek istedik. Belki evlenince burada mutlu olacaktık. Yurtdışına da para biriktirerek tatil amacıyla gitmeye karar verdik. Ancak planımız 5 yıl sonra tekrar oturup düşünmekti ve bu planın üzerinden şu anda tam 5 yıl geçmiş durumda !

3- Şu anda çalıştığım şirketin İngilizce metinlerini düzeltsin diye Patricia ile çalışıyoruz. Patricia, Fransa’da yaşayan bir Amerikalı. Evden metin yazarlığı yapıyor. Çok aktif, arkadaş canlısı, güzel ruhlu ve sürekli kendini iyi yönde geliştirmeye çalışan şeker biri. Kocası ile beraber sürekli Güney Afrikay’ya seyahat ediyorlar. Kocasının orada iş bağlantıları var. Bir yandan iş yapıyorlara, bir yandan da Afrika’yı olabildiğince geziyorlar.

Patricia bana sürekli Afrika’yı anlatır. Gezilerinden, orada ruhunun nasıl dinlendiğinden, insanların iyiliklerinden bahseder ve fotoğraflar yollar.  Ben de bir gün bu fotoğrafları Çağdaş’a gönderdim ve belki bir gün biz de gideriz dedim. Sonra da yazın değil, sonbaharda bir zamanda gitmenin uygun olacağını düşündük – orası Güney yaarımkürede olduğu için en sıcak ayları Aralık, Ocak ve Şubat.

Ama o sırada böyle bir sehayat yapma olasılığımız çok çok düşüktü, çünkü ikimiz de maaşlı birer çalışandık ve tatil için zar zor para bulabiliyorduk. Dolayısı ile Afrika seyahatimiz gülümsemeli bir iç çekişten öteye gitmedi. Tabii o günlerde…

4- Ben 2005 yılında yine işteki bazı olumsuzluklar yüzünden işi bırakmış ve kendi işimi kurmuştum. Grafik tasarım yapıyordum ve kuzenim ile beraber fotoğraf ve film çekiyorduk. O zaman kazancım en az eski maaşım kadar oluyordu. Hem de sabah uyuyarak ve işten erken çıkarak.

Bundan sonraki bir kaç maddeyi hızlı geçeceğim. Sadece olan olaylar:

5- Çocuk yapmaya karar verdik ve bir kızımız oldu. Hamile olduğum ve kendi işimi yaptığım dönemi şimdi hayatımın en güzel dönemi diye hatırlıyorum.

6- Ben maddi durumlar yüzünden eski işime geri döndüm. Yine stres, kişisel zaaflar vs. herkesin bildiği şeyler.

7- Çağdaş işten ayrıldı ve benim kurduğum tasarım işini devam ettirme kararı aldı. Fakat ben çalıştığım için çok destek veremedim ve o tarafta bir gelişme olmadı.

8- Babamdan kalan bir ev satıldı ve elimize biraz birikmiş para geçti. Dolayısı ile maddi olarak biraz rahatladık.

9- Geçen yaz işlerden dolayı tatil yapamadık ve birikmiş izi günleri ile uzun bir kış tatili yapmaya karar verdik. Ve bilin bakalım nereyi seçtik? Tahmin ettiniz mi? Güney Afrika.  İnanın hayatımın en güzel tatiliydi. Tatilin bir kısmını şuradan okuyabilirsiniz: Cape Town

10- Tatilden dününce aklımızda bir tek düşünce vardı: Güney Afrika’ya yerleşsek mi? Nasıl olur, ne yaparız gibi sorular sorup durduk. En sonunda bir denemeye karar verdik. Hemen olmasa da en az iki yıl içinde maddi durumumuzu, işimiz ayarlayıp gitmeyi planladık.

Yani 5 yıl önce verdiğimiz ve sonra unuttuğumuz bir karar, tüm olumlu ve bize uygun şeylerin bir araya gelmesi ile tekrar hedefimiz haline geldi.

Çağdaş’ın hayvan sevgisi ve benim rahat, küçük bir şehirde koşturmadan uzak bir yaşam istemem bizi Cape Town konusunda çok heveslendirdi.

Şimdi geçmişe baktığımda hayatımın kendi niyetlerim doğrultusunda tasarlandığını görüyorum. Arada bir sürü olumsuzluk olmuş gibi görünse de aslında bütün bunlar bizi bu noktaya getirmek için atılan adımlarmış.

İyi bir kariyer mi, verimli çalışma mı?

Biraz bu durumun arka planından bahsetmek istiyorum.

Ben bir Alman fuarcılık şirketinde kurumsal iletişim müdürüyüm.  Neredeyse 9 yıldır – üniversiteden mezun oldum olalı – bu sektörde çalışıyorum. Pazarlama, organizasyon, koordinatör vs. derken iki yıl önce müdür oldum. Yaşım 31.

Genel tahminlerin aksine işimi çok severek yapıyorum. Yaratıcı bir insanım ve bir şeyler ortaya çıkarttığım, sonucunu gördüğüm işleri seviyorum.

Sorun şu ki ben bir sürü işi aynı anda yapmak isteyen, sürekli kafasında bir takım projeler, yapılacaklar dönen bir insanım.

Bir yıldır düşünüyordum iş konusunda bana neden rahat batıyor diye. Sonraları ofislerden bağımsız iş yapan insanların bloglarını okudukça kendime geldim. Ben dünya üzerindeki çalışanların en azından %90′ıyla aynı sorunu paylaşıyorum: Günümün 9 saatini oldukça verimsiz bir şekilde ofiste geçiriyorum.

Bunu anladıktan kısa bir süre sonra çözümü de internetteki bazı kaynaklardan edindim ve kendime uyarlamaya başladım. İşte benim çözümüm:

- Yerden bağımsız bir işe sahip olmak.

- Herhangi bir yeri ofis olarak görmemek (ofis düşüncesi alerji yapıyor artık)

- Sürekli değişik ortamlarda çalışmak.

- Başka bir ülkeye gitmek, oradan çalışmak (Bu blogu açma sebeplerimden biri)

Tabii ki bu tip bir yaşam tarzını gerçekleştirme için kafamda bazı planlar var. Bu planları ve örnek aldığım insanların yazılarını zaman içinde burada paylaşacağım. Umarım tüm çalışanların hayalini gerçekleştirip isteyen herkese yol gösterebilirim.

İşten nasıl ayrılırım?

Geçen hafta Cuma’ydı. Çalıştığım şirketin genel müdür yardımcısının odasına gittim ve beni işten çıkartmalarını istediğimi söyledim.

Kötü bir çalışan değilim, hatta kendi bölümünde en uzun dayanan kişi olma rekorunu çok açık bir farkla elimde tutuyorum. Genel müdürümüz yaptığım işleri çok beğendiğini kendisi söyledi – bunu özellikle yazmak istedim çünkü bu tür müdürlerle çok sık karşılaşmıyoruz değil mi?

Evliyim, üç yaşında bir kızım var ve eşim şu anda para kazanmıyor.  2005 yılında benim kurmuş olduğum ve şu anda aktif olmayan, hatta sürekli vergi borcu çıkartan bir şirketimiz var. Birikmiş paramız çok az, bir ay bile idare etmez belki. Hem de bir yıldır dünya ekonomik krizde ve kimse ne zaman sona ereceğini bilmiyor.

Yeni bir iş teklifi gelmedi, ben de iş aramıyorum.

Sadece kafamda kendi sevdiğim işleri yapmak gibi bir planım var.  Bu blogda bu noktadan sonra atacağım adımları izleyeceksiniz.